Halve wind
Dinsdag 25 September, Baan 10, Wind Zuid 2-3
Wedstrijd nummer 20 alweer. Wat gaat het toch snel. Je ziet om je heen dat een aantal schippers en hun bemanning het einde niet halen. Of zou het door het weer komen? Ook bij ons zie je dat er elke week meer mensen afzeggen. Alhoewel we sinds twee weken wel weer een nieuw potentieel bemanningslid mogen begroeten. (Wim x) Maar goed, we gaan uiteindelijk maar met vier man de haven uit! (waar we oorspronkelijk met negen begonnen) Als we goed en wel buiten de haven liggen worden we gebeld. Waarom we al weg waren? We waren Marie vergeten. Gelukkig maar, want eenmaal buiten de haven zagen we Leo baan 10 had geselecteerd, terwijl er een lichte halve wind staat. Dat betekend dus, starten met alle bijzeilen er gelijk op. M.a.w. werken geblazen. Dus met Marie aan het roer waren we met vijf. Nu is het starten met halve wind best wel moeilijk. Althans, je kunt heel moeilijk een goede tactiek verzinnen die ook goed uitvoerbaar is. De kans op een indringstart is namelijk bijzonder groot, omdat je vrijwel vanuit elke positie kunt oploeven. Daar moet je natuurlijk wel rekening mee houden. Onze tactiek was om toch dicht naar de startlijn te kruipen en dan eventueel met de startlijn meevallen naar de benedenwindse startboei. (ervan uitgaande dat andere schepen zo hoog mogelijk zouden proberen te varen, om vrije wind te houden) Op deze manier van starten zit je gelijk in het diepe water, ver van de andere schepen. Als je timing dan goed is en de zeilen staan er snel en goed bij, dan kun je redelijk vrij varen tot de EM10.
De praktijk. We liggen redelijk gunstig voor de startlijn en er staat weinig wind. De BU101 en de HK10 gaan achter ons door de wind en gaan gelijk loeven. Wij moeten wel mee. (we lagen stil te wachten op het startschot en werden daardoor verrast) Het lukte nog net om voor de HK10 en de BU101 af te vallen. Helaas lagen we nu helemaal verkeert om onze uitgedacht tactiek goed uit te voeren. Dan maar gewoon starten. Hier gingen we (ik) de fout in. We twijfelde wat te doen. Meegaan in het loefduel of alsnog wegvallen en vlak onder de dijk gaan varen. Ook de zeilen kregen we niet snel genoeg omhoog, waardoor we een beetje stilvielen. Onder ons zie ik de HN11 perfect wegknallen. Ongeveer dezelfde tactiek als ons, maar veel beter uitgevoerd. We krijgen de ene na de andere botter over ons heen. Eindelijk pakken we een beetje wind. Alle zeilen staan goed en ook wij zijn weg. Dan blijkt dat we (eenmaal met vrije wind) heel erg snel kunnen zijn. We lopen zeer snel in. Eigenlijk een beetje te snel. Het lijkt of de BU5 voor ons stil staat. Op het moment dat we er bijna naast zijn gaat de BU5 vol loeven. De EM10 ligt niet ver weg. Dit slaat nergens op, weg gaan even mee, maar weten dat dit gedoemd is te mislukken. Met onze snelheid proberen we onderdoor te lopen, maar dat lukt natuurlijk niet en we vallen helemaal stil. De UK67 ziet dat en komen van ver naar ons toevallen. We komen niet meer weg. We hadden toch moeten loeven. Hier verliezen we de wedstrijd. Richting de vierde jachtbebakening varen we eigenlijk iets te ver door. We kunnen nu wel onze bijzeilen er gelijk weer bijzetten. Het laatste rak naar Leo is best wel grappig. Een bijna aan-de-wind rak met een jager en een bras op. Met deze lichte wind kan het eigenlijk best wel. We lijken de BU59 wel. Het blijkt, als het niet te scherp aan de wind is, dat het best wel kan. Toch verliezen we net te veel hoogte om de finishlijn te halen. Voor het laatste stukje trekken we de bijzeilen eraf en lukt het ons om toch in één keer te finishen.
Het blijkt maar weer eens te meer. Winst en verlies zit in details. Deze race hebben we een hoop verkeerde keuzes gemaakt. Ook blijkt dat je de hele wedstrijd super geconcentreerd moet blijven. Je merk gewoon als je niet vooraan vaart, de bemanning nog wel eens een gezellig praatje houd. Voor deze avond maakt het natuurlijk niet uit, maar het blijft natuurlijk wel wedstrijdzeilen. Het seizoen duurt lang, voor sommige van ons misschien wel iets te lang. Zaterdag de Koster tot Kapelaanrace en volgende week de laatste DARP. Dan zit het er weer op.
Einde in zicht
Dinsdag 18 September 2007, Baan 10 – 16, Wind: N-NW-W
De hele dag zat ik al met een schuin oog naar buiten te kijken. Het zonnetje schijnt en er staat een mooie noordwesten wind kracht 3 tot 4. Ik heb er echt zin in vanavond. Uit mijn werk direct naar huis, snel eten en naar de boot. Op mijn fiets merk ik het al, er staat nog steeds een krachtige wind. Hopelijk blijft deze staan tot ver in de avond. In gedachte zie ik ons meedoen om de ere plaatsen. Er is nog niemand op de boot en zoek alvast alle schootjes en bijzeilen uit het vooronder. Al snel is de bemanning compleet en varen we de haven uit. Je voelt het, je ruikt het, je beleeft het. Er staan schuimkoppen op de golven en de wind komt uit noordwest. Leo ligt wederom tegen de dijk met zijn startschip en heeft deze keer voor een kortere baan gekozen dan de laatste keren. (Baan 10) De start verliep zoals gewoonlijk weer totaal anders dan van te voren gedacht. Sterker nog, de gehele vloot werd deze keer verrast door een zeer sterke schifting van de wind. We lagen ook deze keer weer perfect tegen de dijk te wachten op het startschot. Meerdere schepen probeerde hetzelfde als ons, maar niemand lag zo mooi als wij. Met nog drie minuten op de klok hielden we de kop keurig op de wind. Plotseling slaat de wind vol aan bakboordzijde in het zeil. Tim (vandaag roerganger voor Marie) probeerde van alles om het schip door de wind te krijgen, maar er was geen houden meer aan. We konden geen kant meer op, en waaide pardoes op de dijk. Wat te doen? Als we de motor starten zijn we gediskwalificeerd. Dan maar met een boom onszelf van de dijk duwen. Dat ging wonderbaarlijk vlot goed. De wind greep ons nu aan de goede kant van het zeil en weg waren we. Helaas was aan bakboord het zwaard door geschoten en vaarde we het zwaard van de zwaard bolder af. Dat kan er ook nog wel bij. Met wat gedoe hadden we het zwaard redelijk snel op zijn plaats, en konden we eindelijk aan starten gaan denken. Voor ons lag het complete startveld door elkaar. Ook de rest van de schepen werden overvallen door deze plotselinge windschifting. We besloten direct over de startlijn door de wind te gaan om weg te blijven van de andere schepen. Helaas was onze wedstrijd wederom verloren. Wat meer konden we doen dan proberen onze achterstand goed te maken. Dat valt dan weer niet mee. Een heel veld met aken en schouwen komen eraan vliegen, en wij liggen er midden tussen. Toch komen we er op een slinkse manier tussendoor en krijgen aansluiting met de achterste boten. Plotseling trekt de wind aan tot kracht 5 misschien wel kracht 6. We lopen bijna uit ons roer, maar met man en macht krijgen we de controle weer over het schip. Net zo snel als de bui kwam valt de wind weer weg. Maar we zitten ondertussen wel bij de EM10. Volgende probleem. Een duikboot (vrachtschip) die op ramkoers ligt. Weer moeten we wijken. Ach, als alles tegen zit, dan zit ook alles tegen. De bemanning is zo bezig met het ontwijken van het vrachtschip, dat we vergeten de bijzeilen gereed te maken. Naar de vierde jachtbebakening varen we dan ook zonder bijzeilen. Terug naar Leo hebben we een 100% fok-de-loever koers. De echt spirit is er een beetje uit, en we lopen te klooien met de waterzeilen. We varen met niemand in de buurt en dat motiveert ook niet echt om het onderste uit te kan te halen. Bovendien is de wind op. Tot onze schrik zien we dat Leo een baanverlenging heeft gedaan. Het schemert al en ontsteken onze verlichting. We snakken naar het einde, maar zullen kosten wat het kost de wedstrijd uitvaren. Bij de laatste keerboei trekt de wind weer een beetje aan, maar diezelfde wind draait werkelijk alle kanten op. Het is zelfs zo erg, dat we na twee keer door de wind nog steeds bij dezelfde boei liggen. Dit is niet leuk meer. Terwijl de rest in de haven aan een biertje zit weten we eindelijk te finishen. Dit zijn echt één van die wedstrijden dat je denkt. ‘Het einde is in zicht’
Een baan verlenging is leuk, maar niet als je achteraan ligt. Ik had zelfs niet meer de puf om Leo te bellen voor een uitslag. Respect voor de BU12 die nog aan het finishen was toen wij de haven in gingen. De BU33 en BU9 hadden het toen al opgegeven. Nog twee wedstrijden te gaan. Hopelijk met meer succes als deze avond, want anders duurt het seizoen wel heel erg lang.
Communicatie
Dinsdag 11 September 2007, Baan 10, Wind N-NW 3-2
In voorbereiding op de wedstrijden kijk ik altijd even op het internet naar het weer, de wind en de verwachtingen voor die avond. Dat is handig, want dan weet je een beetje wat je te wachten staat. Volgens de weerprofeten staat er wederom een noordwestenwind ’s middags hard ’s avonds zou de wind afnemen. M.a.w. dezelfde wind als de afgelopen drie wedstrijden. En ja hoor, toen we de haven uitvoeren, lag Leo op exact dezelfde plaats als die weken daarvoor. Dat zou voor de gehele vloot een beproefde start moeten zijn, maar elke week weer is de situatie net even anders. Toch gaan wij voor een plaatsjes stijf tegen de dijk en hopen dat er een gaatje valt. Deze avond besluiten veel schepen zo hoog mogelijk tegen de dijk te gaan liggen. We waren lekker op tijd. (ruim vijf minuten voor de start) Nu is het de kunst om daar vijf minuten te blijven liggen. Dat lukte ons wonderwel, en we zagen dat diverse schepen problemen hadden om niet te vroeg te starten. We zagen voor ons, dat alleen de BU101 perfect op hoogte kon blijven en niet te vroeg door de startlijn ging. Sterker nog, de start had niet 10 seconden langer moeten duren. Voor ons was dat slecht, want het gehoopte gaatje liet de BU101 voor ons gesloten. We vielen recht op Leo af en moeten er natuurlijk wel omheen. Met redelijk veel snelheid lopen we op de BU101 in. Toch ontstaat er kort na het startschot een piepklein gaatje. Genoeg voor ons om er tussendoor te prikken. Dat vraagt scherpe stuurmanskunst. Nu hebben we voorop altijd een mannetje zitten die het veld, de boeien en andere zaken in de gaten houd. Op aanwijzig van dat mannetje vertaal ik dat verder naar de stuurman. Dat vereist snelle en duidelijke communicatie. Op dat laatste ging het bij ons een beetje mis. Naar mij idee gingen we keurig langst Leo en lag mijn focus op de BU101. (We moeten natuurlijk vrij blijven) Ons mannetje voorop riep naar achteren ‘ruimte maken’ Ik begreep niet precies wat hij bedoelde. Gelijk daarop schampen we Leo! Vervloekt! We lagen perfect op snelheid en nog geen twee, drie meter achter de BU101. M.a.w. een hele goede start. Raken we het startschip! Weg wedstrijd. Er zit maar één ding op, een strafrondje draaien. Zo zie je maar weer, zeilen is een echte teamsport. Winst en verlies zit in details. We zoeken een plekje om ons strafrondje te draaien en proberen de schade beperkt te houden. Dat stormrondje mislukt hopeloos. Het zwaard blijft in de grond hangen en komen daardoor niet door de wind. We verliezen de moed niet en proberen weer aansluiting te krijgen met de rest van het veld. Dat valt niet mee, eerst moeten we een vloot van aken en schouwen nog voorrang geven, voordat we weer bij de dijk zijn. Vanaf daar gaat het weer goed. We hebben lekker de wind erin en lopen weer een beetje in op de rest van het veld. Vanaf de EM10 hebben we twee ruime rakken met een gijpboei erin. We hebben lekkere vrije wind, en met de jager en de bras erbij vliegen we. De gijp loopt perfect en we hebben de BU12 en de BU59 in het vizier. We besluiten bij het ronden van de EM6 gelijk fok-de-loever te gaan varen. Met de bras buiten het grootzeil en een waterzeil onder de fok lopen we voorbij de BU12 en zijn we een fractie te laat om de BU59 op de finishlijn te passeren. Dat zou wel heel stoer geweest zijn, als we na z’n dramatisch begin een snelle botter als de BU59 toch nog bijhalen. (we kwamen 15 seconde tekort)
We hebben één ding zeker geleerd deze race. Communicatie. Het is gewoon super belangrijk dat cruciale informatie helder en duidelijk aan elkaar doorgegeven moet worden. ‘Kan iemand het zwaard binnenhalen?’ werkt niet. Iedereen is druk en voelt zich niet aangesproken. We hebben een oplossing gevonden. Iemand = Gerrit. Dus als er geroepen wordt:’ Kan iemand ….’ Dan bedoelen we Gerrit. Helaas vaart Gerrit sinds twee jaar niet meer bij ons aan boord, dus is dat ook geen oplossing. Volgende week proberen we het gewoon weer, en we zijn nu al benieuwd wat ons dan weer gaat overkomen…
Nagekomen bericht. BU101 – 1e, HK10 – 2de, BU5 – 3de, BU12 – 4de, BU113 – 7de (niet slecht na z’n slecht begin)
Finale
Dinsdag 4 September 2007, Baan 5, Wind N-NW 4
Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, we gaan de finaleronde in. Met zestien wedstrijden gevaren, en nog maar vier wedstrijden te gaan kunnen we wel zeggen dat de laatste wedstrijden bepalend gaan worden. En dat is te merken aan de schepen die goed in het klassement liggen. Achtereenvolgens de BU101, BU20, BU16 en HK10 zijn serieuze kanshebbers voor het eindklassement. Je merkt ook dat deze schepen (schippers) er veel aan gelegen is om deze laatste wedstrijden tot een goed einde te brengen. Met name de BU101 en de HK10 zijn zeer actief bezig. De BU101 verdedigt zijn eerste plaats in het tussenklassement, en de HK10 is na de zomerstop niet meer te houden. Wij van de BU113 volgen deze strijd natuurlijk met grote interesse. (we hebben deze competitie ook ooit eens gewonnen op de laatste wedstrijddag) De resterende schepen proberen te gaan voor een toch wel eervolle etappeoverwinning. (wij hebben onze etappe gelukkig al op zak J) Al met al, de DARP LEEFT.
Dan de wedstrijd. Er stond een mooie N-MW wind die nogal varieerde in kracht. Leo had een mooie baan uitgezet, met een bijzonder lang aan-de-winds rak. Met deze wind moet dat ook makkelijk kunnen, maar het is wel lastig. Tactiek is wederom bepalend bij deze baan. We besloten dezelfde tactiek als vorige week te hanteren, alleen nu de uitvoering iets beter te doen. Leo lag met deze wind bijzonder dicht onder de dijk en daar zou ons voordeel kunnen zitten. Er was gewoon heel erg weinig ruimte om de ideale startpositie te verkrijgen. Een goede timing, een hoop gemanoeuvreer en een beetje geluk, brachten ons precies op die plek die wij voor ogen hadden. Het aftellen is begonnen, met nog twee minuten op de klok zie ik zeker vier schepen te vroeg starten. (HK10, BU12, BU33 en BU39) Met nog een minuut te gaan laten we ons in het gat vallen wat voor ons ontstaat. We vallen werkelijk in het startschot en kunnen Leo bijna een hand geven. De vier eerdergenoemde schepen krijgen een valse start aan de broek. Wij zijn werkelijk perfect weg. We proberen zo veel mogelijk ik het diepe water te blijven, en blijven op zoek naar vrije wind. Dat slaagt heel wonderwel, als de wind een beetje stand houd zit er wellicht een mooie klassering voor ons in. In al dat gewoel zie ik dat de BU101 slecht gestart is, en bezig is met een inhaalrace. De HK10 heeft z’n strafrondje gemaakt en komt er ook met grote snelheid aan. Tot aan de EM22 kunnen we de meeste schepen voorblijven. Helaas voor ons valt de wind in elkaar en zien we de erkende snellere schepen ons voorbij komen. Met weinig wind hebben wij gewoon niet genoeg snelheid om serieus met de wedstrijd mee te doen. We besluiten om de boten van het klassement niet te veel te hinderen. We geven de BU101 en de HK10 ruimte bij de EM22 en gaan verder met onze eigen wedstrijd. Richting de E6 blijkt wel dat boten als de BU5 en BU59 net even wat sneller kunnen varen met licht weer dan wij. Daar is wel een verklaring voor, en daar gaan we van de winter hopelijk wat aan doen. We berusten in ons lot, en proberen onze huid zo duur mogelijk te verkopen. Bij de E6 pakken we onze collega schippers van de BU80 aan de binnenkant, maar worden zelf voorbijgestoken door de BU5. Deze zet ons zo ongelukkig uit de wind, dat de BU59 er ook overheen kan komen. We verliezen veel te veel hoogte en moeten moeite doen om de EM16 te kunnen halen. Plotseling trekt de wind weer iets aan, en dat is onze redding. We kunnen iets aan hoogte winnen, en halen uiteindelijk de EM16. In de verte zien we de HK10 en de BU101 hun strijd uitvechten. Nog veel verder vooraan varen de BU16 en de BU20 gezamenlijk richting finish. Het rak naar de finish is lang en we hebben een hele ruime wind. (bijna voor de wind) Het wordt al donker en ontsteken onze verlichting. Een paar honderd meter voor ons vaart de BU59 en de BU5. Ze lopen niet van ons weg en wij lopen niet op ze in. De posities zijn verdeeld. Eigenlijk zijn we best wel teleurgesteld, na z’n mooie start eindigen we gewoon weer in de middenmoot. Niet slecht, maar zeker ook niet goed. Nog drie wedstrijden te gaan. Nog drie finales, helaas niet voor ons. Maar dat maakt de DARP er niet saaier op. We blijven van dichtbij de ontknoping volgen …..
Tactiek
Dinsdag 28 Augustus, Baan 8, Wind N-NW 2-3
Alhoewel de haven groen ziet van de blauwalg, zie ik ook dat bijna de gehele bottervloot weer terug is van vakantie. Dat is mooi want dat betekend dat het nu weer echt begonnen is. En dat is te merken. Waren we vorige week nog met drie man, deze week waren we helemaal compleet. (en ruimschoots op tijd) Nog voor half zeven voeren we de haven uit en hadden we alle tijd om de zeilen goed te trimmen en om een proefstart te maken. Ik hecht altijd veel waarde aan een proefstart, omdat je dan een goed gevoel krijgt over wat mogelijk is en wat niet. Kijkend naar de windmolens leek het alsnog er een halve wind stond, maar dat viel behoorlijk tegen. Ik zou het een echt aan-de-winds rak willen noemen. Nu proberen we voor de wedstrijd altijd een soort van tactiek te verzinnen. Dat is natuurlijk hartstikke leuk, en ook slim, maar dan is het natuurlijk ook de bedoeling deze tactiek uit te voeren. De tactiek voor deze week was: 1. Als eerste starten, 2. hoog aan de wind, 3. vrij wind behouden tot de EM10. (briljant al zeg ik het zelf, daar komt werkelijk niemand op J ) Dan nu de praktijk. De start ging volledig de mist in. Om als eerste te kunnen starten en ook nog eens hoog aan de wind, betekend met deze wind dat we bijna tegen dijk moeten gaan liggen en heel goed timen. Het gekke was dat kennelijk iedereen dezelfde tactiek voor ogen had. We kwamen uiteindelijk veel te laat bij onze perfecte startplaats ,doordat wij een beetje ongelukkig uitkwamen met het draaien en keren voor de startlijn. Het hele veld lag al over bakboord en daar kwamen we dus niet meer door. Dan moet je keuzes maken. We besloten toch zo hoog mogelijk naar de dijk te varen, en dan maar voor lief te nemen dat we als laatste over de startlijn gaan. We behielden onze hoogte en daarmee ook vrije wind. Het verbaasde mij dat er toch nog een aantal schepen een kluiver starten. Deze konden ook geen van alleen hun hoogte behouden. Opzet één slaagde dus niet, maar opzet twee en drie des te beter. We kwamen weliswaar moeilijk weg maar tot aan de EM10 konden we vrij zeilen, (dus niemand die over ons heen kwam) en redelijk gemakkelijk de EM10 halen. Sterker nog, we liepen over bijna het hele veld heen. Onder ons zag ik diverse boten moeite doen om hoogte te winnen, en diverse loefduels uitvechten. Ruim voor de EM10 konden wij de jager erbij zetten, en met een mooie snelheid de EM10 ronden. Op weg naar de E8 zagen we dat de kop van het veld in de buurt was. Ik schatte de achterstand niet meer dan twee of drie minuten. Wat ik helaas ook zag was een duikboot. (zo noemen wij de binnenvaartschepen, omdat ze vaak zeer diep liggen en van afstand nauwelijks te zien zijn) Lang verhaal kort. We lagen gewoon op een 100% ramkoers. En ja hoor, bij de E8 precies 50 meter voor ons een binnenschip. Wij moesten de geul passeren en hij moest de Eem op. Er zat niets anders op om een ruime bocht te maken en vervolgens door de wind. Deze manoeuvre koste ons minimaal drie misschien wel vier minuten. En dat is heel veel op een uur zeilen. De kopgroep verdween uit het zicht, en alles wat we net ingehaald hadden lag weer naast ons. We hadden met name heel veel hoogte verloren. Door onze tactiek naar de EM16 te handhaven konden we toch nog redelijk bijblijven en weer een beetje van het duikboot incident goedmaken. We hielden flink veel hoogte en konden halverwege de jager er weer bijzetten. Helaas maakte de LE41 bij de EM16 een vreemde move, waardoor wij in verwarring raakte. (ze bleven bij de EM16 een beetje ‘hangen’, waardoor wij de boei niet scherp konden ronden.) Het laatste rak was weer lang en heel erg saai. We hebben z’n beetje alle zeilen erbij gezet, maar helaas viel de wind ook weg. De kopgroep was uit zicht en dat is met weinig wind nooit meer goed te maken. De verschillen waren gemaakt. Tot aan de finish hebben we gezellig met de BU39 een soort van loefduel uitgevochten. De BU39 won met twee seconde op de finishlijn. Uiteindelijk worden we zevende, niet slecht na z’n slechte start en een incident met een duikboot. En dat alles door een goede tactiek die slecht uitgevoerd werd.
{mospagebreak}
Vakantietijd
Dinsdag 21 Augustus 2007, Baan 6, Wind N-NW 3-4
Vorig week nog zat ik heerlijk met mijn gat aan het warme en mooie Gardameer in Italië. Ik zat daar samen met Bort Nieuwboer bemanningslid van de BU12. En dan heb je natuurlijk wel eens over zeilen en natuurlijk ook over botters. Elke dag stond daar een prachtige wind over het meer te blazen, maar wat opviel, nauwelijks een zeilboot te zien. Dat is toch wel vreemd. Als de zeilcondities ergens goed zijn, dan is het wel op het Gardameer. En dan denk je gelijk aan thuis, aan onze mooie sloot en ons wekelijkse wedstrijdje. We hadden daar een mooie gedachte, een DARP wedstrijd met 20 botters op het Gardameer. Ik denk dat die gekke Italianen hun ogen uit kijken. Overal diep water. (diepste punt 364 meter) Dus aanlopende zwaarden geen probleem. Maar goed dat zijn fantasieën. Nu weet ik dat andere schippers hun vakantie anders besteden. Ze gaan aan de gang met hun schip. Er valt altijd wel wat te verbeteren aan een botter, dus wat dat betreft werk zat. Andere schippers gaan lekker met hun bootje op vakantie en genieten van de aandacht die z’n botter toch elke keer weer trekt in een of andere haven. (en terecht) Maar afgelopen dinsdag was aan al die vakantie perikelen weer een eind gekomen. De DARP is weer begonnen. En hoe anders is het hier dan op het Gardameer. Regen, kou en gelukkig WIND!
In de haven was het een drukte van belang. Iedereen op z’n fietsje weer naar de haven. Toch vier weken weg geweest, vakantieverhalen uitwisselen en we hebben er weer zin in. Hoe anders was het bij ons om kwart over zes stond ik nog alleen, en om halfzeven waren we met drie. De BU80 was meer dan compleet en ook de HN11 was goed bezet. We konden overstappen, maar daar hadden we geen trek in. De BU12 kwam voorbij met zeker 12 man aan boord, maar die konden helaas niemand missen. J Dan maar met z’n drieën. Veel te laat de haven uit verschenen we aan de start. Leo lag met zijn startschip tegen de dijk en het 10 minutensein had al geklonken. Snel de motor uit en de zeilen op. Positioneel lagen we niet optimaal, maar met nog geen twee minuten op de klok maar gelijk starten. Een mooie windvlaag duwde ons onder de BU12 en BU59 door. We verloren weliswaar een hoop hoogte, maar we hadden een redelijke start en vrije wind. Gezien de baan en de wind moesten we een hoop aan de wind varen en dat is met drie man wel te doen. Met al die bijzeilen verlies je een hoop tijd met opzetten en trimmen, maar die hadden we op deze baan nauwelijks nodig. Door onoplettendheid voeren we ook nog een tijdje met ons zwaard in de grond, dus daar veloren we redelijk wat hoogte. Gelijk maar door de wind en naar de dijk. We zagen gelijk dat we de EM12 nooit in één keer konden bezeilen, dus besloten we gelijk nog een korte klap naar de dijk te maken. Nu konden we gemakkelijk de EM12 bezeilen, en hadden we geen last van de aken en schouwen die er ook aankwamen. Naar de E6 was het lekker ruim zeilen en daarna gelijk weer scherp aan de wind. Op dit rak konden we een hoop van de achterstand goed maken. Even een kort duel met de BU12, maar die gingen vervolgens een loefduel met de BU17 aan, daar konden we van profiteren en weg waren we. Tot aan de EM24 konden we mooi overal tussendoor manoeuvreren en konden we onze positie redelijk vasthouden. Het laatste rak vanaf de EM24 naar de finish was saai en lang. We lagen kort achter de BU39 en wilde graag in hun buurt blijven, om zodoende een plaatje op handicap te winnen. Dat is uiteindelijk gelukt, zij het dat we wel een duel moesten uitvechten met de BU80 die over ons heen wilde loeven. Dat laten we dus niet gebeuren. (en is ook niet gebeurd) We gingen uiteindelijk exact gelijk met de BU80 over de finish. (volgens Leo zat er 0,00012 seconde tussen)
Wat me opviel was het zeer goede en snelle varen van de HK10. Zoals eerder gememoreerd zijn sommige schippers met hun schip aan de gang geweest. Zo ook de HK10. Zoals ze vanavond gevaren hebben zijn ze niet te houden, en zijn ze de bedreiging voor de nummer 1 positie van de BU101. Wat de BU113 betreft zal ik eens een rondje bellen om uit te vissen of iedereen al terug is van vakantie.
{mospagebreak}
Windschifting
Dinsdag 17 Juli 2007, Baan 6 – 16, Wind Z 4-2
Laatste wedstrijd voor de zomerstop. Ongelofelijk, wat gaat het snel. Kijkend naar onze resultaten tot nu toe moet er nog een hoop gebeuren willen we onze positie ten opzichte van vorig jaar verbeteren. (8st plaats) Aan de wind zal het vanavond niet liggen. Er staat een redelijk strakke zuidenwind en we hebben er zin in. Het is dus wederom een start met halve wind en deze is eigenlijk best wel verraderlijk. Zeer sterke windvlagen wisselen zich af met bijna windstiltes. We merken dat de meeste schippers zich vergissen in deze windschiftingen en zijn eigenlijk net te laat voor een goede start. Wij zitten deze keer erg goed. We kunnen rustig timen en zelf eventuele indringers er uit loeven. Op precies één minuut gaan we vol voor de start. Niemand die ons in de weg zit en we kunnen strak langst Leo richting de EM12. De BU101 probeert nog even een loefduel, maar kiezen snel eieren voor hun geld. Ze hebben al een jager staan en wij zeilen even flink hoog aan de wind. Dat pakt tactisch goed uit, want ook de BU5 gaat onder ons door. (Althans dat proberen ze) We zetten onze kluiver en bras en vliegen naar de EM12. Vlak achter de BU101 proberen we in één keer de E6 te bezeilen. Dat lukt niet, de wind draait een beetje en verliezen een hoop hoogte. Met vier boten vlak bij elkaar zien we een paar honderd met achter ons de rest van het veld in wel in één keer naar de E6 zeilen. Voor ons lijkt het wel of ze recht tegen de wind in zeilen. Wij kunnen echt niet hoger en moeten een klap maken. Nog net voor het hele veld ons inhaalt ronden wij de E6. Hoezo de wind is veranderlijk? Met een zeer ruime wind moeten we richting de EM22. Achter ons zie je diverse boten over elkaar heen loeven. We proberen onze meest ideale lijn naar de boei te varen, maar worden telkens uit de wind gehouden door andere schepen. Met vijf tegelijk proberen we de EM22 te ronden. De HK10 en de LE41 proberen binnendoor te steken, maar dat kan eigenlijk niet. Wij halen de bijzeilen eraf en gaan gelijk loeven. De andere boten gokken op hun snelheid en zetten de bijzeilen erbij. Vrije wind is goud waard en dat blijkt ook zo te zijn. We zitten mooi hoog, en zetten alle zeilen erbij. We lopen weg van de rest en kunnen ons positie behouden tot aan de finishlijn. Daar heeft Leo een verrassing voor ons. Een mooie baanverlenging. Dat is balen, we liggen volgens onze berekeningen nu vierde en dat is helemaal niet slecht. Wat we vrezen gebeurd. De wind zakt in elkaar en de snelheid is er helemaal uit bij ons. Met name de luwte voor de haven brengt ons niet dichterbij de kop van het veld. De laatste keerboei verloopt rampzalig. Een van de langzamere schepen is ook bezig de NKN36 te ronden en wij moeten daarvoor wijken, op dat moment is de wind helemaal weg. We vallen hopeloos stil, en hebben grote moeite om de NKN36 te ronden. Er lopen diverse boten op ons in, en ik zie ons alweer diverse plaatsjes verliezen. Gelukkig komt er weer een beetje wind en we lopen weer weg. De ander boten hebben kennelijk ook veel tijd nodig om de boei te ronden. Vlak voor de finish trekt te wind weer aan tot kracht 2. We maken mooi snelheid en finishen. Helaas profiteert de rest van het veld ook van de wind en finishen vlak achter ons. Ik wordt een beetje gek van al die wind variaties. Soms pakt het goed uit. (eerder dit seizoen wisten we hierdoor te winnen) Maar vanavond hebben we er flink nadeel van gehad. Windschiftingen, het gaat uiteindelijk nergens over.. Of toch wel? Het kost ons twee plaatsen, en misschien nog wel meer. (we worden uiteindelijk 6de, ook niet slecht)
{mospagebreak}
Startlijn
Dinsdag 10 Juli 2007, Baan 10 – 23, Wind ZW2-3
Na een weekendje lekker uitwaaien in het mooie Monnickendam zijn we weer terug in het oude vertrouwde watertje gemaand ‘kleine zeetje’ En het wordt met recht ‘kleine zeetje’ genoemd. Als je op het Markermeer of de Gouwzee vaart besef je pas hoe het hier had kunnen zijn als ze die dijk niet zo dicht onder de oude kust hadden neergelegd. We hebben daar een wedstrijd gevaren op een Olympische baan. Een baan waar dus alles inzit. (aan de wind rak, ruime rakken en een voor de wind rak) En dat is leuk. De start gaat zoals het hoort altijd recht tegen de wind in. Dus over stuurboord of bakboord maakt (qua wind) niet uit. Natuurlijk start iedereen over bakboord, maar als de wind een beetje (gunstig) draait kun je over stuurboord soms verrassend uit de hoek komen.Hoe anders is het hier op ons eigen mooie slootje. Het is er zo smal dat Leo niet anders kan dan min of meer haaks op een boei te gaan liggen. Maar met een zuiden of noordenwind ontkom je niet aan een start met halve wind. Dit maakt het starten eigenlijk heel erg makkelijk, maar ook gevaarlijk. (ik kan er over meepraten) De indringstarts zijn niet van de lucht en als er iemand een keer serieus gaat loeven, dan ben ik bang dat het halve veld op Leo vliegt.
Vanavond was het dus weer z’n start met een halve wind. Leo was recht voor de haven gaan liggen, en dat maakt het voor de toeristen natuurlijk een prachtig schouwspel. Halve wind en met z’n allen stormen we richting Leo. Gelukkig was de wind niet echt hard en zag je de meest botters toch wegvallen. Er ontstaat altijd wel een gaatje en daar moet je natuurlijk van profiteren. De HN11 was z’n schip die prachtig tussen de ander boten heen manoeuvreerde en prachtig in het startschot viel. Ik had even een meningverschil met de BU80 die voor mij langs kwam vallen en waarvoor ik sterk moest oploeven om h’m niet te raken. In mijn beleving indringen, volgens andere mag dat want ze waren ons voorbij. Ik zal het nog eens navragen bij Henk Steltenpol. Wijzelf slopen deze keer keurig langst Leo zonder h’m te raken. (nog bedankt voor alle waarschuwingen van collega schippers J) Ik zag ook diverse boten gelijk hun kluiver en bras zetten. Wij besloten te wachten. Dat was verstandig want de wind draaide sterk naar west. Dus i.p.v. halve wind werd het toch aan de wind. (Leo z’n startlijn lag achteraf toch goed) Met diverse kruisrakken konden we de EM10 halen. Daarbij kwamen we de HK10 en de BU16? diverse malen tegen. Wat ik daarbij nog wil zeggen is dat we niet op het scherpst van de snede elkaar dwars zaten. Wij kregen een keer vrije doorgang van de BU16 en omgekeerd kreeg ook de BU16 van ons weer vrije doorgang. (ondanks dat we over bakboord lagen) Als je wilt kun je elkaar behoorlijk dwars zitten, maar of je daar veel (sympathie) mee wint …. Later in de wedstrijd had ik een soortgelijk gebeuren met de HK10. Even kort overleg en geef elkaar een beetje de ruimte. Het komt de veiligheid te goede. Na de baanverlenging moeten we finishen. Dat valt nog behoorlijk tegen. De finishlijn ligt zeker niet haaks op de wind. Met een kruisrak vanaf de NKN38 moeten we zeker nog twee slagen maken. En daar komen ze weer. De HK10 was weg, maar we komen ze weer tegen. Jeroen en z’n bemanning liggen iets gunstiger en weten net voor ons te finishen. Wij moeten over stuurboord finishen en moeten echt moeite doen om over de voormalige startlijn te komen. Nagenoeg parallel aan de finishlijn gooien we het roer maar om, en Leo toetert ons eindelijk af. Het was best wel een leuke wedstrijd, met mooie duels en met een mooie start en finishlijn.
{mospagebreak}
Leo
Dinsdag 3 Juli 2007, Baan 12, Wind Z 2-3
Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen. Wat een start! Halve wind uit het zuiden en behoorlijk variabel. En dat leverde voor een aantal schippers toch wel wat problemen op tijdens de start. Met name wij (ik) maakten een verschrikkelijke beoordelingsfout. (inschattingsfout) Wat gebeurde er? We proberen zoals altijd weer een goede start te maken. Om een etappe te kunnen winnen moeten we gewoon veel risico nemen tijdens de start. We hopen (gokken) op een zogenaamde pikstart. M.a.w. we proberen in het startschot te vallen. En dat ging vandaag dus duidelijk niet goed. We lagen in eerste instantie redelijk goed voor het startschip, maar eigenlijk iets te hoog en qua tijd iets te vroeg. We probeerde dat te compenseren door stevig af te vallen, maar toen we die manoeuvre inzette kregen we een behoorlijk windvlag in de zeilen. We gingen veel te hard. Dus gelijk weer met de kop in de wind. En daar gingen we de fout in. Met nog één minuut te gaan lagen we veel te hoog en bijna gelijk aan de startlijn. (20 meter of zo) In plaats van gewoon door de wind te gaan, en als het ware een stormrondje te draaien liet ik het schip 90 graden naar de startlijn vallen. Dat kon gewoon niet. We kregen met deze halve wind spontaan een gijp en koersten (gelukkig heel erg langzaam) richting de voorsteven van Leo zijn startschip. Het hele veld kwam eraan, en er was geen ruimte om daar tussendoor te zeilen. (we lagen na deze spontane gijp dus wel over bakboord) Zover kwam het niet. We bleven met ons zwaard achter de ankerlijn van Leo hangen en botste tegen de BU201. Door de wind waaien we helemaal naast Leo. Maar we waren er nog niet. Ineens komen er nog drie botters van alle kanten recht op Leo af. Vraag me niet waar ze vandaan kwamen, maar ze waren er ineens. Ik zag de HZ101 tegen onze voorsteven aanwaaien en vervolgens de LE41. Aan de andere kant van Leo toucheerde de BU59 het startschip. Wij lagen nog steeds gezellig naast Leo, en merkte te laat dat onze giek achter de verstaging van de BU201 zat. Ons schip dreef achteruit en de giek ging richting de kajuit van de BU201. Leo wist even niet hoe hij het had. Hij rende alle kanten uit om de botters van zich af te houden. Ik heb Leo maar even gevraagd of hij het erg vond, of wij even de motor mochten starten. (alternatief was een giek dwars door zijn kajuit) Daar had hij geen problemen mee. (met het starten van de motor dus) Eenmaal los, zijn we (i.o.m. Leo) toch gestart. Als allerlaatste in het veld, en met nog een strafrondje te maken konden wij uiteindelijk toch de wedstrijd beginnen.
Gelukkig konden we na dit incident er nog wel om lachen. Wij en de BU201 hadden geen zichtbare schade, en de wedstrijd zelf heeft van onze actie (volgens mij) geen hinder ondervonden. We besloten alles op alles te zetten om weer in het veld terug te komen. Nadat we ons strafrondje gemaakt hadden, waren we in no-time weer bij de staart van het veld. Daar gingen we het gevecht aan met de HZ101, de BU80, de BU12 en de BU210. We probeerde bij de EM16 binnendoor te ‘prikken’ maar dat lukte net niet. We kwamen 10 centimeter te kort. Onze kluiverboom bleef achter de dirk van de HZ101 hangen. Dan maar gelijk weer vallen en onze eigen koers varen. Een beetje ruim zeilend, gingen we voor de snelheid om bij de E6 over bakboord de andere vier botter voor te zijn. Deze tactiek lukte. We moesten alleen de BU80 voor laten gaan. We konden tot aan de EM22 onze voorsprong iets uitbouwen. Na het ronden van deze boei zagen we een interessante ontwikkeling. Als je heel scherp bleef varen kon je bijna parallel aan de dijk richten finish. Maar dat betekend over een rak van z’n 5 kilometer continue knijpen. We besloten iets ruimer te zeilen en een extra klap te maken richting de Eem. De BU12 besloot zolang als mogelijk ‘hoog’ te blijven varen. Na een half uur zeilen moest uiteindelijk de BU12 ook door de wind. We kwamen ze weer tegen. Gelukkig voor ons lagen wij over bakboord, dus moest de BU12 iets vallen. Hoog varen of kiezen voor een extra klap? Het is om het even, en je moet een beetje geluk hebben wat je op je pad tegenkomt. (windschiftingen of ander schepen die je tegenkom) We besloten het laatste stukje nog iets ruimer te zeilen en nog een extra klap te maken. Ik had het idee dat de BU12 wel hoog bleef zeilen. We liepen op dat laatste stukje behoorlijk weg, en konden ruimschoots voor de BU12 kruisen, om gelijk daarna te finishen. Niet dat het veel oplevert. Met onze handicap zijn we uiteindelijk als één van de laatste geëindigd. Maar we hebben wel een hele leuke en vooral weer een leerzame wedstrijd gevaren. En Leo? Die heeft ons uiteindelijk gewoon afgetoeterd, en zal wel gedacht hebben, “wat een stelletje malloten op een hoop” En toch ligt hij er elke week weer om ons te starten en …. weer af te vlaggen. Dank je wel Leo.
{mospagebreak}
Reven
Dinsdag 26 Juni 2006, Baan ?, wind ZW 5-6
Weersverwachting voor komende dinsdag ‘stormachtig met windstoten tot 90 km per uur’ Dat waren de vooruitzichten voor deze avond. Al dagen klopte mijn hart sneller. En niet alleen om het weer, maar ook vanwege het feit dat we een verhuur hadden aangenomen voor vier boten. Verhuur dat we nodig hebben om (financieel) te overleven. Af en toe is het te veel van het goede. Zeker deze avond, maar goed het was zo afgesproken en dan ga je ook. Even hoopte ik dat het verhuur zou afbellen, maar kennelijk dachten zij daar anders over. Feit bleef dat er een dikke wind stond, en de veiligheid het allerbelangrijkste is. Even wezen kijken op de pier. Er staat echt een flinke pukkel wind. Er zit niets anders op, we gaan de zeilen reven. Een lastig klusje, wat (nog) niet iedereen in de vingers heeft. Geduldig gaan we te werk in de haven, geen oude touwen en goede knopen, dat is belangrijk. Ondertussen zie ik de eerste botters de haven verlaten. Zouden zij ook gaan reven? Dat is dus altijd de vraag bij dit weer. Met een goede bemanning kun je best wat risico nemen, maar is het schip wel tegen deze krachten bestemd. Normaal gesproken kan een botter wel een flinke bries weerstaan. Overpowered varen brengt je in een wedstrijd ook niet alles. Kortom, het belooft een opwindend avondje te worden. (zowel in de wedstrijd als met ons verhuur)
Het reven is klaar en het verhuur is gearriveerd. Ze hebben er zin in. Ze vertrouwen op de bemanning met dit zware weer. We stomen de haven uit. (stomen? We hebben toch een diesel motor) En varen op naar het groene licht. Daar trekken we de zeilen erbij. De wind valt mee, maar er zitten wel behoorlijke windstoten tussen. Wij (BU113) krijgen de gereefde zeilen niet echt optimaal getrimd. We kunnen niet hoog varen. De andere boten liggen er prachtig bij. Een goed gereefde botter is mooi om te zien zeilen. In de verte zie ik de andere botters hun wedstrijd varen. Inwendig baal ik wel een beetje, maar ik geniet van het moment. Ik zie een duidelijk onderscheid. Een groep die het eiland gerond is, en een groep die net de Eem geul gepasseerd is. De voorste groep heeft niet gereefd, de achterste groep heeft wel gereefd. Kennelijk was het reven nog niet echt noodzakelijk. Ik weet niet wie er uiteindelijk gewonnen heeft, maar ik zag de UK67 met alle zeilen richting Leo knallen. Prachtig om te zien. Het verbaasde me dat het kan. Maar een groot en zwaar schip als de UK67 kan het wel hebben. Wij komen in een bui en weten gelijk waarom we gereefd hebben. Harde windstoten geselen ons bootje. Hij houd het prima. Na deze bui zwakt de wind af, en trekken we zelfs het rif uit de fok. Je merkt gelijk het verschil. Gaan twee keer zo hard en twee keer zo schuin. We varen uiteindelijk dezelfde baan als de wedstrijd en komen weer veilig en zonder schade in haven. Het verhuur heeft genoten, en eerlijkheidshalve heb ik zelf ook volop kunnen genieten van deze toch wel prachtige avond.
{mospagebreak}
Trots
Dinsdag 19 Juni 2007, Baan 10, Wind N 2-3
Drukke dag gehad vandaag, maar wel lekker op tijd thuis. En na een dagje stres is het altijd lekker om weer een avondje te gaan zeilen. Alhoewel, de laatste weken gaat het zeilen niet echt naar verwachting. Of het zwaard breekt af, of we maken verkeerde beslissingen of we hebben gewoon domme pech. (lees de eerdere verslagen) Dus helemaal ontspannen is het niet elke week. Gelukkig hebben we een fanatieke maar ook wel relaxte club aan boord, dus uiteindelijk wordt het altijd gezellig. (of we nu vooraan of achteraan varen) En zo moet het ook zijn. Deze avond varen we zonder verwachtingen de haven uit. Er staat niet echt veel wind, en daar moeten we het toch wel een beetje van hebben. Vol goede moet vangen we de start aan. Leo heeft zijn startschip dicht onder de dijk gesitueerd en daar hen je toch best wel last van de bomen en luwte. Er staat een halve wind, dus is het starten met ruime zeilen. We besluiten vanuit tactisch oogpunt om vooral onze positie veilig te stellen zodat we straks minimale last hebben van de aken en schouwen. M.a.w. na de start gelijk zo hoog mogelijk naar de dijk en niemand over ons heen laten komen. Vreemd genoeg zijn wij de enige samen met de HZ 101 die deze positie opzoeken en we hebben daarom vrij spel. Alle andere schepen liggen of te ver weg of liggen veel lager dan ons. Dat is natuurlijk mooi, nu is het een kwestie van de juiste timing en onze positie behouden. Onze opzet lukt, we vallen in het startschot en varen vlak langst het startschip van Leo. Er kan geen spelt meer tussen. We loeven gelijk op naar de dijk om andere schepen geen kans te geven er overheen te komen. De BU20 probeert het even, maar ziet al snel dat, dat geen zin heeft. We besluiten om onze jager en bras erbij te zetten. Ook dat gaat goed en we gaan mee in het spoor van de BU20, BU16, HK10 en HN11. Wel met dat verschil dat wij nog steeds de beste positie hadden. De wind neemt een beetje toe en knallen richting EM10. De eerder genoemde schepen hebben behoorlijk last van elkaar en verliezen terrein. (beter gezegd, ze lopen niet verder weg) Na de EM10 moeten we de beruchte vierde jachtbebakening ronden. Dus met deze wind een fok de loef koers. Gebruikmakend van onze hoge positie kunnen we bij de HN11 en de BU16 tussendoor prikken. Met de wind iets over bakboord komende hebben we weer vrije wind. We gaan voorbij de HN11 en kunnen de vierde jachtbebakening makkelijk ronden. We hadden de gijp al gemaakt en konden gelijk hoog aan de wind richting EM6. De HK10 was binnen bereik maar ondertussen was de BU101 ook zeer sterk aan het inlopen. Sterker nog, we moesten gelijk het loef duel met ze aan. Uiteindelijk besloten we iets te vallen en proberen op snelheid weg te lopen. Dat kon ook want de HN11 begon een loefduel met de BU101. Het lukt, we kregen weer snelheid en konden de EM6 redelijk aanzeilen. Toen gebeurde er iets vreemds. De HK10, BU101 en ook andere schepen gingen allemaal door de wind. Eerst begrepen het niet, maar later werd het duidelijk. Onze directe concurrenten voeren naar de EM8! Alleen de BU20, BU16 en wij gingen naar de EM6. Daardoor konden we een behoorlijk gat slaan. Bij het ronden van de EM6 besloten we helemaal naar de dij door te varen, om wederom de aken niet over ons heen te laten komen. Door de vrije wind en het geslagen gat lagen we virtueel op de eerste plaats. Leo was al in zicht, met alleen de BU20 en BU16 voor ons. Waar we voor vreesde en wat ook gebeurde was de baan verlenging. Dat zal toch niet onze eerste overwinning gaan kosten? Gelukkig was het maar een kort baantje, en hadden we meer dan voldoende hoogte om de S3 aan te zeilen. We waren dan ook zo rond de ‘kooi’ en met alle zeilen erbij de maakten we de laatste meters van deze avond. Onze rekenaars aan boord twijfelde over de verschillen met de BU20 en de BU16. Ook moesten we nog even wachten op andere concurrenten zoals de BU101 en de HK10. Al snel bleek dat het gat met hun groot genoeg was. Het is dus een kwestie van afwachten. Hoe het ook zij, we waren meer dan tevreden over deze wedstrijd met een zekere top drie plaats. Alles viel op z’n plek. De start was goed, de wind bleef goed, we namen de juiste beslissingen en we hadden het nodige geluk. Later die avond melde Leo dat we inderdaad eerste waren geworden. En natuurlijk zijn we daar met z’n allen berentrots op.
{mospagebreak}
Botters, aken en schouwen
Dinsdag 12 Juni 2007 Baan 10, Wind ZW 2-3
Op we naar de haven heb ik een beetje een dubbel gevoel. Ik zie dat de bomen licht bewegen, maar er zit ook regen in de lucht. Gaat het regenen? Komt er wind? Of zakt de wind met het vallen van de avond weer helemaal in elkaar? Kortom het is weer dinsdagavond. Weer een wedstrijd, dus weer nieuwe kansen. We waren mooi op tijd uit de haven en waren op stuurvrouw Mary na helemaal compleet. Ging het vorige week helemaal mis met de start deze keer waren wee gewaarschuwd. We bleven lekker in de buurt van Leo en zochten geduldig een plekje om de start aan te vangen. Met nog precies 5 minuten op de klok gingen we door de wind. We zaten een beetje in de knoop met de BU5. Zij kwamen maar moeilijk door de wind waardoor wij moesten inhouden om onze positie te behouden. Dat lukt wonderwel, met nog precies twee minuten op de klok gingen we starten. Nu gaat alles erg snel, maar het volgende gebeurde. Volgens mij de BU20, de BU59 en de BU5 gingen al loevend richting de startlijn en het startschip. Wij wilden daar nog tussen zien te komen, maar daar was geen ruimte voor. Zeilen los en wachten tot er een gaatje valt. Plotseling zie ik aan bakboord de HN11 aankomen. (terwijl we over stuurboord gestart waren) Dan kan nooit. Ik roep Albert aan. Ten eerste voor indringen, en ten tweede het gaatje tussen de BU5 en Leo was er niet. Te laat. De HN11 heeft te veel snelheid en kan niet meer terug. Ze varen eerst tegen de achtersteven van de BU201 en stuiteren vervolgens tegen de BU5. Er is gelukkig geen schade. Wij duiken achter de HN11 aan en liggen qua startpositie mooi. Helaas is het ons windje niet en komen maar moeilijk weg. Eenmaal opgang kunnen we de EM10 in één keer bezeilen. We houden bewust veel hoogte in onze koers om zo de aken en schouwen te ontwijken. In die opzet slagen we. Ik zie ze alweer komen en inderdaad varen ze hun ideale koers en hebben wij geen last van ze. Hoe anders de boten die te laag liggen. Wij zetten er maar een kluiver bij en koersen met een mooi gangetje richting de EM10. De wind is iets in kracht toegenomen en we sluiten keurig bij de kop van het veld aan. We ronden de EM 10, kluiver eraf gelijk hoog aan de wind om de vierde jachtbebakening te kunnen bezeilen. We varen overdreven ver door, omdat we zien dat een aantal schepen voor ons de boei niet halen. Maar zoals altijd, lopen zaken toch weer anders dan van te voren gedacht. We kunnen de vierde jachtbebakening zien, en kunnen deze ook makkelijk aanzeilen. Heel langzaam wordt de wind minder. Sterker nog, er staat bijna niets meer. Tergend langzaam naderen we de boei. We zijn blij dat we die extra hoogte gepakt hebben want die hebben we uiteindelijk hard nodig. Het is nog 50 meter tot aan de boei. Krijgen we ineens drie aken over stuurboord. Deze moeten voor ons wijken, wij varen tenslotte over bakboord. Ze gaan achter ons langs, gaan door de wind, gaan over ons heen en zetten ons volledig stil. Tien meter voor de boei!! We liggen volledig stil, drijven richting de boei en ploffen er bovenop. Denk je alles goed te doen. Lang verhaal kort. We moeten een strafrondje maken, en verliezen bijna 15 minuten op de rest van het veld. Weg mooie klassering. We proberen nog iets te maken van deze wedstrijd. Vechten nog even een loef duel uit met de UK67 en finishen uiteindelijk als 13de.
De moraal van het verhaal. Je hebt een boei pas gerond als je deze daadwerkelijk voorbij bent. En, hou dan vooral rekening met aken en schouwen die je telken weer uit de wind houden. De derde keer al dit seizoen. Ik vind eigenlijk dat de langzamere schepen daarbij best wel in het nadeel zijn. Sommigen van ons vinden het erbij horen. Ik vind het een vorm van wedstrijdvervalsing. Lig je redelijk vooraan moet je een soort van loefduel uitvechten met een aak. Deze schepen zijn veel sneller, maar kunnen je wel volledig stil zetten. Ik pleit er daarom ook voor om de aken eerder te laten starten, of een andere baan te laten varen. Dat houd de wedstrijd meer zuiver. Als grote voorbeeld wil ik de nacht van Spakenburg aanhalen. Daar starten de botters ook als laatste en varen alle klasse een andere baan. Puntje voor de najaarsvergadering…..wellicht???
{mospagebreak}
Dramatisch
Dinsdag 5 Juni 2007, Baan 6, Wind N-3
Je hebt van die dagen, dan lijkt alles te mislukken. In de praktijk valt het eigenlijk wel mee, maar gevoelsmatig baal je als …. Na ons ongelukje van vorige week (ons zwaard brak door midden) zijn we weer klaar voor een nieuwe kans. We hebben een reserve zwaard van de helling in bruikleen. (als we deze door midden varen, moeten we vrezen voor onze levens J) Eens kijken hoe dat gaat uitpakken. Vol goede moet de haven uit. Er staat best wel een leuk windje. Pal noord, dus we beginnen met een aan de winds rak. Start is dus (zeker positioneel) erg belangrijk. Met deze wetenschap maken we (ik) blunder op blunder. Varen eerst te ver weg van de start, vervolgens laat ik me verleiden om voor werkelijk elk schip ruimte te laten, om vervolgens helemaal verkeerd en veel te ver weg de start aan te vangen. Kunnen vervolgens geen hoogte houden. Waarom weet ik eigenlijk niet. Er liggen veel te veel schepen boven ons. Lang verhaal kort. Het hele startveld vaart over ons heen. Besluiten maar zo snel als mogelijk door de wind te gaan om weer hoogte terug te winnen en op diep water te blijven. Dat was wellicht de enige goede keuze die we deze avond gemaakt hebben. We kregen wind, en konden (theoretisch) de EM12 aanzeilen. Helaas (daar gaan we weer) doen er ook aken en schouwen mee. Zij zijn nu eenmaal sneller en kunnen hoger varen dan ons. De één na de ander vloog over ons heen en weg was onze hoogte. Moesten we weer en klap maken naar de dijk. Gelukkig konden we nu wel in één keer de EM12 bezeilen. Daar gingen we voor een kort ruim rak. De kluiver stond er mooi op. Helaas kon deze er gelijk weer af. (dat ging dus ook niet helemaal soepel. De kluiver was ook een beetje nat geworden) Vervolgens weer terug naar de dijk. (hoog aan de wind) Dat was een prima rak, we kwamen zelf weer een beetje in de buurt van de andere schepen. Na het ronden van de EM24 een ruim rak waar alles op kan. Helaas win (of verlies) je hier niet de wedstrijd. Er zaten nog wel een paar boten achter ons maar best was het allemaal niet. Later hoorde we dat we deze avond 13de zijn geworden.
Toch wil ik mijn slechte gevoel weer wegnemen door even terug te komen op de nacht van Spakenburg. Wat een prachtige wedstrijd. 14 uur varen en 14 uur lang alleen maar strijd. Tot het bitter einde moeten vechten voor een mooie uitslag. Het begon gelijk al bij de start. Fanatiek alsof het een Dinsdagavondwedstrijd betrof zochten we een goede positie voor de start. En onze start (deze keer met de HN11) was goed. Gelijk alle zeilen op, en proberen los te komen van de rest van het veld. Tot aan Pampus in gevecht met de BU59. Na vier uur zeilen lagen we nog bij elkaar. Op het Markermeer konden we een gaatje slaan. Maar tegen de ochtend kwamen we (ineens) de HK10 tegen. Tot twee maal toe wisten ze ons te naderen tot op enkele meters! Maar ze kwamen ons niet voorbij. Dat is toch wel mooi, als je al ruim 12 uur gezeild hebt, en dan nog zo moet knokken om je koppositie. Na precies 14 uur zeilen kwamen we als tweede over de finish. Ik spreek bewust over koppositie ondanks het feit dat de VD153 eerste is geworden. Met de start was al duidelijk dat deze ‘botter’ niets toevoegt aan wat wij wedstrijdzeilen noemen. Hardzeilen wil ik het noemen. En dat doen ze. Ze starten 100 meter achter de rest. Hijsen de zeilen, en knallen vervolgens met een rotgang onder het hele veld door. Nog voor de brug zijn ze uit het zicht verdwenen. Wat wil je. Een botter met een kiel? Een bras die groter is dan ons grootzeil? Gefeliciteerd VD153. Goed gezeild.
{mospagebreak}
Pech
Dinsdag 29 Mei 2007, Baan 4 Wind: W/ZW 4-5
Dit was weer eens z’n dag dat ik de hele dag naar buiten zit te kijken en me zit te verheugen op een mooi avondje zeilen. Er stond de hele dag een prachtige wind uit het westen met kracht 4 tot 5 beaufort. Ik had in gedachte de start al tientallen malen de revue laten passeren en na zitten denken wat de beste tactiek met dit weer kan zijn. Met deze wind is de BU113 in z’n element. Geen druk op je roer, gewoon perfect hoog aan de wind varen zonder veel snelheid te verliezen. Kortom ik had er zin in. Op Dinsdag altijd op tijd naar huis, snel eten en dan op naar de boot. Daar waren al diverse bemanningleden aanwezig. Snel de haven uit, de zeilen op en wachten op het 10 minutensein. Er waren welgeteld 18 botters aan de start. Een prachtig gezicht. Allemaal zenuwachtig op zoek naar het beste plekje om te starten. Er staat nog steeds een mooi stevig westen wind, en de schippers manoeuvreren dwars door elkaar wachtend op het 5 minutensein. De helft van de vloot ligt veel te hoog ten opzichte van de startlijn. Dat wordt indringen geblazen. Nog drie minuten. Het hele veld kruipt in elkaar, en inderdaad een aantal schepen dringen in. Maar ze gaan ook veel te hard door de aantrekkende wind en doordat ze ruim aan komen varen. Volgens mij gingen er drie of vier boten veel te vroeg over de startlijn. Wij lagen perfect op koers en konden keurig hoog aan de wind de achtersteven van het startschip bezeilen. Ook de timing was perfect. We vielen in het startschot. Helaas moesten we wel iets ruimte geven voor de BU80 die een soort van indringstart maakte. Maar om nu die jongens op het startschip te jagen ging ons een beetje te ver. Ik keek even snel om me heen en zag dat we werkelijk een perfecte start hadden. Met een stevige windvlaag knalde we gelijk weg. Helaas hoorde ik ook een keiharde knal en gekraak van hout. Ik had het eerst niet door, maar de jongens aan boord riepen gelijk einde wedstrijd. Het zwaard aan stuurboord was finaal door midden. Daar gaat onze mooie start en wellicht een mooie klassering. Snel de stukken binnenboord halen, en uit het startveld weg. De BU59 kwam recht op ons afvaren en wij lagen inmiddels stil. Snel de motor erbij en maken dat we wegkomen. Links en rechts kwamen alle botters ons voorbij. Weg was het veld. Wat nu? Terug naar de haven? We besloten een stukje op te varen met het veld. Tim had z’n camera bij zich, en kon met dit weer een paar mooie plaatjes schieten. Bij het vogeleiland de zeilen er weer bij, en terug zeilen naar de haven. We konden mooi zien hoe de andere schepen aan het zwoegen waren om de boot sneller te laten lopen. De BU5 was in een waar gevecht met de bras, en bij de laatste gijpboei zagen we een mooi tactisch steekspel om de best positie op het laatste rak te verkrijgen. Toch wel teleurgesteld varen we weer de haven in. Gelijk maar aan de slag om zo snel als mogelijk het schip weer vaarklaar te krijgen. Over een week hebben we weer een wedstrijd met weer nieuwe kansen.
{mospagebreak}
Perikelen na de Zuidwal
Dinsdag 22 Mei, Baan 10,13 Wind N 3-2
We zijn weer terug op aarde. Na een weekend met heel veel wind, zon, gezelligheid, eten en drinken zijn we weer terug in de realiteit die DARP heet. En het is goed, want de Zuidwal is dan wel een mooie wedstrijd, maar zeker geen eerlijke wedstrijd. Ondanks de ankerstart met de langzaamste schepen vooraan en de snelste schepen achteraan, is de top 3 redelijk voorspelbaar. We mopperen wel eens over de handicaps die we op dinsdag hebben, maar de traditionele top 3 van de Zuidwal is hier niet vanzelfsprekend winnaar. Ook qua veiligheid is het een wereld van verschil met de DARP. Zoveel schepen die kriskras door elkaar varen, dat levert nog wel eens een gevaarlijke situatie op. Maar wat ik afgelopen Vrijdag en Zaterdag zag deed me toch wel een beetje schrikken. Schippers die elkaar gewoon geen voorrang verlenen, dat is toch wel eng. En het ging ook niet goed, er waren diverse aanvaringen met kleine, maar ook met grote schade. Hoe anders is het op Dinsdagavond. Ik merk dat we als gehele vloot steeds beter gaan varen. Wedstrijdregels worden steeds beter toegepast en ook geaccepteerd. Daardoor sla ik persoonlijk een overwinning in de DARP vele male hoger aan, dat het winnen van een Zuidwal. (Alhoewel dat ook best leuk is J)
Terug naar de wedstrijd. Leo was er niet, dus hadden we Evert op de HK8 die vandaag voor ons de start verzorgde. Zoals gewoonlijk weer een drukte van belang bij de startlijn, waar wij met een mooie manoeuvre een perfecte positie hadden om te starten. Helaas was dat plekje stijf tegen de dijk aan, waardoor ook de wind enigszins draaierig was. Op het startschot lagen we nog steeds stil en kwamen maar moeilijk weg. De BU59 ligt vlak voor ons en gaat een fractie voor ons over de startlijn. Gelukkig behielden we wel onze positie, en kruipen heel langzaam over de BU59 heen. (zij varen aan de wind met kluiver en bras, echt heel bijzonder) Met eenmaal de wind in de zeilen konden we een prachtig rak varen tot hoogte van de EM10. We hadden een mooi gaatje geslagen met de rest van het veld. We gingen snel door de wind om zo voorlangst dat veld (over stuurboord) naar de dijk te zeilen. Helaas (voor ons) doen er ook aken aan de wedstrijd mee. Zo kwam het dan ook dat er een aak razendsnel door het veld van botters kwam zetten, en daar konden wij dus net niet voorlangs. (wat zijn die dingen snel!) Wij weer door de wind, konden dus net niet de EM10 bezeilen en moesten nogmaals een klap maken. Hele veld over ons heen en zeker 5 posities verloren. Dan maar weer de strijd aan. Met vijf tegelijk naar de 5de jachtbebakening. Dat ging voor ons niet echt goed. We kregen de zeilen niet onder controle. Maar we geven niet op en gaan op het ruime rak terug de strijd aan met de BU59. We lopen zeer snel op ze in en gaan het loefduel met ze aan. We weten ons tussen de BU59 en de dijk te wringen. Voor ons de fuiken van Evert Groenten. De BU59 moet vrij blijven van ons en geeft ons dan ook keurig de ruimte die we nodig hebben. Voorbij de fuiken zijn we er langst en lopen licht uit op de BU59. Helaas valt de wind een beetje weg en krijgen we ook nog een baanverlenging. Terug nog een stukje kruisrak, met een licht windje. De BU59 weet meer hoogte te houden dan ons en pakt ons nog net voor de finishlijn. Na twee uur zeilen eindigen we in nagenoeg dezelfde positie als gestart. Gefeliciteerd BU59, het was een leuke wedstrijd.
{mospagebreak}
Zuidwal perikelen
Dinsdag 15 Mei, Baan 7, West 0-2
Vol verwachting klopt ons hart. Nog een paar dagen en dan hebben we weer onze jaarlijkse strijd om de Zuidwal. Een prachtige race met een record aantal aan botters in één wedstrijd. Vrijdag eerst de wedstrijd met bedrijven aan boord. (vaak jaarlijks dezelfde fanatieke gasten) en Zaterdag natuurlijk de wedstrijd voor de wedstrijdbemanningen. Kortom, een fantastisch gebeuren waar menig schipper naar uitkijkt. De Dinsdag voor de Zuidwal zie je iedereen dan al een beetje nerveus worden. Zijn de zeilen nog wel okay? Nog even snel de helling op om de onderkant schoon te spuiten en nog een keertje in de verf. De eerste gasten uit Elburg en andere Zuiderzee dorpen zijn al aanwezig in de haven.
Deze avond was onze bemanning helemaal compleet. Ook hebben we gisteren onze nieuw bestelde bras eindelijk ontvangen. Een perfecte avond om alles nog eens te testen en om de laatste zaken eens uit te proberen. Het was druk met het uitvaren uit de haven. Het leek wel of iedereen voor half zeven buiten wilde zijn. Er stond een slap windje uit west. Maar liefst 20 botters waren present tijdens de start. Leo had zijn startschip weer afgemeerd. De startlijn lag haaks op de wind, en dat is exact volgens de reglementen. Dat betekend dat je zowel over bakboord als over stuurboord kunt starten. En dat gebeurde ook. Ongeveer 10 botters over stuurboord en 10 botters over bakboord. Dat kon gewoon niet goed gaan. En het ging ook niet goed. Diverse kleine aanvaringen waren het gevolg. We konden met de BU113 er redelijk doorheen laveren, maar de gedachte start over bakboord duurde maar kort. We moesten ongelofelijk vallen om een aanvaring met de BU59 en BU210 te voorkomen. Sommige schippers vonden het niet nodig om te vallen en ramde volop hun collega’s. Ik denk dat het hier niet gaat om voorrang nemen, maar om voorrang verlenen en ten alle tijden proberen een aanvaring te voorkomen. Gelukkig was er geen vermeldswaardige schade en de wedstrijd kon gewoon door. Gelijk na de start waren er nog diverse kleine aanvaringen m.b.t. bakboord en stuurboord situaties, maar dat mocht eigenlijk geen naam hebben. Er stond natuurlijk nauwelijks wind dus manoeuvreren met een platbodem van 15 ton maakt het dan ook niet makkelijk. Wij kwamen ook in z’n netelige situatie en verloren prompt 10 plaatsen. Door een geweldig mooi rak langst de dijk heroverde we weer een paar plaatsjes, maar voorbij de EM12 was de wind wel op. Het gehele veld lag bijna een uur lang op z’n beetje dezelfde plaats. Wij zijn er mee gestopt. Hebben nog mooi even de tijd genomen om onze nieuwe bras te testen. Uitgeput kwamen we terug in de haven. Daar waren mooi als eerste.
Uiteindelijk zijn er maar twee botters gefinisht. Ik ben van mening dat zulke wedstrijden geneutraliseerd moeten worden. De lichte botters zijn hier zeer sterk in het voordeel. Natuurlijk komen de goede zeilers met licht weer bovendrijven, maar je moet wel de kans krijgen om te finishen. Een minimaal aantal deelnemers gefinisht kan een idee zijn. Tot slot de Zuidwal. Hopelijk meer wind dan vanavond. Benieuwd hoe het zal gaan op een kruisrak met zoveel botters. Als het net zo gaat als vanavond (qua wind) dan hoeven we geen bang te zijn.
{mospagebreak}
Gijpen of een stormrondje
Dinsdag 8 Mei, Baan 4, West 6
Had ik het een paar weken geleden nog over wind of weinig wind. Daar hadden we deze keer meer dan genoeg van. Sterker nog, voordat we de haven uit konden varen werden we overvallen door een heuse storm. Een zware bui trok over het Eemmeer en deed het water spontaan verstuiven. Het was even aanpoten voor de boten die al op het open water zaten en de kotter van Leo sloeg spontaan van zijn ankers. Gelukkig was het maar een korte bui en kon Leo alsnog verder gaan met zijn startprocedure. We waren gewaarschuwd. Er waren meer buien voorspeld en er stond sowieso al een stevig westen wind. Door al dat gedoe was er nogal wat verwarring onder de schippers met betrekking tot de startprocedure. In de haven werd geroepen dat de start met 10 minuten was uitgesteld. Daardoor kwam het dan ook dat de helft van de vloot schrok van het startsein om precies zeven uur. Volgens mij had allen Marco van de BU101 deze plotselinge start in de smiezen en knalde er als een raket vandoor. Wij hadden het geluk dat we perfect over bakboord lagen en lekker dicht bij de startlijn, dus onze start was best wel okay, maar toch nog wel onverwacht. We waren nog wel even aan het klooien om de zeilen goed te krijgen en het zwaard hing er ook maar doelloos bij. Dan maar gelijk door de wind en proberen aan te klampen bij de andere boten. Dat lukte heel aardig. Wel hadden allemaal duidelijk moeite om de schepen goed onder controle te krijgen. Tijdens sommige windvlagen was goed te merken dat we eigenlijk overtuigd waren en hadden moeten reven. Mooi was te zien hoe de HK10 vocht om het schip op koers te houden. Zelfs de meest lijgierige schepen willen met deze wind spontaal loeven. Al snel bleek dat een hoop schepen het voor gezien hielden. De HK10 moest stoppen vanwege schade aan de stag. Uiteindelijk bleven de ‘die hards’ over. En het was leuk. Wij vochten een mooi gevecht met de BU12 en de UK67. Wat opviel was de UK67 voor dit weertype gemaakt lijkt. Als een rots lag dit schip in het water. Wat ik wel bijzonder aan de baan vond is dat er maar liefst 3 keer gegijpt moest worden met deze harde wind. Ik ga nog een stap verder. Eigenlijk was het niet helemaal verantwoord om de gijpen. We hebben het bij twee boeien gedaan, maar bij de laatste boei konden we niet anders dan een stormrondje draaien. Op dat moment zaten we midden in een bui en waaide de wind op haar best. We verlopen hierdoor wel wat tijd, maar veiligheid gaat boven alles. De UK67 kreeg het wel voor elkaar om een gijp in die bui te maken, maar helemaal soepel ging dat niet. Naar mij idee namen ze een groot risico maar daardoor konden ze we een plaatsje winnen. (voor wat het waard is) Uiteindelijk konden we niet ver achter de BU101, de BU20 en de BU16 als vierde boot over de finish komen. Gelukkig schadevrij en toch een prachtige wedstrijd kunnen zeilen. We hadden twee verslaggevers van het AD aan boord. Die vielen met hun neus in de boter. (en hun verslag viel in het water, want ze moesten meehelpen om het overtollige water uit te boot te hozen) Vrijdag of Zaterdag kunnen we hun verlag lezen in de Amersfoorste courant.
Uiteindelijk is de BU101 wederom één geworden. Weer zeer snel gestart en ook met deze wind is dit schip volledig in balans. De jongens hebben hun zaakjes uitstekend voor elkaar en staan volgen mij nu fier aan kop in het tussenklassement. Ook weer heel netje de BU12. De bemanning was zeer gedreven om de zeilen in no-time goed te hebben staan, en als een speer door de wind te gaan. We hebben bij een aantallen boeien een leuk gevecht gevoerd, maar altijd fair en met respect. Tot slot de UK67. Zolas ik al schreef, met dit weer helemaal in z’n element. Dankzij de kamikaze actie bij de EM10 op 16 seconde voor de BU113 een keurige derde plek. Zo zie je maar weer, een gijp of een stormrondje kan een wereld van verschil maken.
{mospagebreak}
Hardzeilen of wedstrijdzeilen?
Dinsdag 1 Mei, Baan 16, 10, 16, Wind N-NO 3-4
Als dit weer de trend voor de rest van het seizoen wordt, dan ben ik een gelukkig mens. (en ik denk vele met mij) Een onbewolkte lucht en een mooi stevig windje dat lekker bleef doorwaaien tot aan de finish toe. En dat bleek ook wel, maar liefst 16 botters deden aan deze wedstrijd mee! En dat gaf weer de nodige perikelen voor de start. Maar het is mooi om te zien dat de meeste schippers en bemanningen het voor elkaar krijgen keurig van elkaar vrij te blijven. (ondanks het gedraai en gemanoeuvreer) Wij zaten in een mooi gevecht met de BU101 om de beste startpositie te krijgen. De BU101 ging veel te hard en het was mooi om te zien wat ze wel niet deden om het schip af te remmen. Daardoor kregen wij de kans om er onderdoor te steken en vervolgens de BU101 weer op te loeven. Helaas kregen wij ook een goeie woei in de zeilen en ook wij gingen ineens veel te hard. Daardoor moesten we iets vallen, maar gelukkig klonk daar het startschot precies op tijd en konden wij spreken van een zeer geslaagde start. Wij durfde het (nog) niet aan om een kluiver en bras te zetten gezien de draaiwinden onder de Eemhof. Andere schepen deden dit wel en staken toch over ons heen tot aan de eerste keerboei. Het is altijd een gok, en we gokte hier dus mis. Eenmaal door de wind hadden we een leuk loefduel met de HK10. Jeroen bleef maar roepen om onder de bomen weg te vallen zodat hij er langst kon. De HK10 had genoeg mogelijkheden om onder ons door te vallen, maar deed dat dus niet. Jeroen attendeerde mij erop dat we nu beide verliezers waren, en dat andere schepen daarvan profiteerde. Daar heeft hij natuurlijk gelijk in, maar waarom moeten wij de HK10 ongehinderd voorbij laten gaan? Het is toch wedstrijdzeilen? Wij vechten ook voor de beste positie. Ik heb de HK10 uiteindelijk maar voorbij laten gaan en moest vervolgens constateren dat we er niet meer bij kwamen. De volgende keer varen we gewoon gezamenlijk het strand op. Eenmaal onder de bomen vandaan kregen we weer wind en konden we onze positie goed verdedigen. Bij de beruchte vierde jachtbebakening konden we een mooie slag maken en kwamen we weer dicht bij de kop van het veld. Uiteindelijk zijn we zesde geworden, een plekje dat wel klopt. Volgende keer gaan we zeker meer zeil zetten en hoop ik dat we dan ook met genoeg bemanning zijn. (nu waren we vijf en dat is toch net te weinig)
Wat op viel was natuurlijk het goede zeilen van de BU101. Vanaf de start gelijk met de jager erop toch als eerste bij de keerboei. En dat is natuurlijk lekker, want met alleen maar vrije wind kun je vervolgens een mooi gaatje slaan. Ze wisten het gat in stand te houden en wonnen terecht de wedstrijd. Ook presteerde de BU39 sterk. Zij waren vandaag nauwelijks te houden. Ik heb ze bij de eerste keerboei gezien, en de volgende keer lagen ze al in de haven. Ook de HK10 en de BU80 waren weer voorin te vinden. Voor mij nog steeds de twee grootste favorieten voor de eindzege. Ik moet Leo weer bedanken voor weer een mooie baan. Tot slot nog even dit. Op ons laatste rak terug naar de finish roepen wij een schip aan voor bakboord. Het is erg jammer om te moeten horen ‘Dat kan niet, want wij varen in de vaargeul’ Elk jaar wordt er op de watersportvereniging een lezing over wedstrijdreglementen gegeven. Kom daar eerst kijken voordat er onzin geroepen wordt. Ook dat is wedstrijdzeilen!
{mospagebreak}
Geen wind, weinig wind.
Dinsdag 24 Maart, Baan 21, windkracht 1, variabel
Je hebt van die dagen dat je denkt, laat maar zitten. Z’n dag was vandaag. Prachtig weer, prachtige temperaturen maar geen wind. Als vervent zeiler heb je liever wind, de rest maakt niet zo veel uit. Je vaart de haven uit en kijkt eens goed om je heen, zie ik ergens een paar rimpeltjes, zie ik ergens een windmolen draaien. Vanavond was er niets te zien. Dan maar de bekende quiz. Wie de windrichting kan vertellen wint een rondje bier. Acht verschillende antwoorden, niemand goed. Dan maar varen naar de startlijn, waar we gaan liggen, de motor uit en kijken wat er gebeurd. We dobberen naar bakboord, we dobberen naar stuurboord. Andere schepen komen er bij liggen. Het vijf minutensein wordt gegeven en ik vaar alle kanten op behalve de goede. Ineens toch een zuchtje. De wind lijkt van acteren te komen, dat is mooi, ruime wind dus. Nog één minuut. Alle zeilen uit. Fok de loevert, en starten. We gaan vooruit en vallen (wonderwel) in het startschot. We lopen 100 meter weg en vallen vervolgens weer stil. Wat nu? De rest van de vloot (behalve de BU101 en BU210) liggen nog op de startlijn. En dan gebeurd het. Er komt wind. Hoera. Helaas voor ons komt de wind (een zacht briesje) uit de verkeerde hoek. Het gehele veld loopt over ons heen. Het enige wat met ons gebeurd is het wegzakken totdat we aan de grond zitten. Dan maar door de wind. Het schiet niet op. Het lukt uiteindelijk om de S3 te bereiken. Het briesje dat er stond is allang weg. We houden ermee op. De eerste schepen zijn al gefinisht. Dit heeft geen zin meer. Hopelijk waait het volgende week iets meer.
Wat opviel gisteren was de eerste plaats van de HK10. Dat bootje loopt wel met licht weer, maar ook tactisch deden ze het goed. Gefeliciteerd namens de BU113. Ook de tweede plaats van de BU80 is wederom knap. Kijken of ze dit resultaat vol kunnen houden de komende weken. Wat me ook opviel was de BU20. Normaal altijd ijzersterk met zulk licht weer, nu wel gefinisht, maar helemaal achter in het veld. Zou dat komen door de grote verbouwing, of hadden ze gewoon domme pech. We gaan het de komende weken zien. Ook de BU101 was in een zwaar gevecht met de wind. Ik vond het toch wel knap dat ze toch nog de S3 wisten te halen. Ze hadden alleen de pech dat ze tegen de boei opdobberde. Uitermate vervelend want daardoor moesten ze een strafrondje draaien. Met deze wind ben je daar al gauw 10 minuten mee bezig. Tot slot het vreemde zeilen van de HK89. Ik weet dat ze 10 minuten later starten, maar om nu dwars door het net gestarte veld te komen dobberen? Dat begrijp ik niet helemaal. Eerst een aanvaring met de BU210 en vervolgens met de BU113. Ik dacht dat we hadden afgesproken om de verschillende startvelden niet hinderen? Hopelijk een les voor de volgende keer. Ik kijk nu alweer uit naar volgende week. Met hopelijk met meer wind en nieuwe kansen.
{mospagebreak}
Gerommel voor de start.
Dinsdag 17-4-2007, Baan 6, Noordwest windkracht 3-4
Nu zijn we dan echt begonnen. En het was gelijk leuk. Ik heb ze niet geteld maar volgens mij waren er al z’n 15 botters paraat. En dat geeft natuurlijk gelijk alweer een hoop gestress tijdens de start. Met een noord noordwesten wind wilt iedereen natuurlijk over bakboord starten. Dus met z’n allen tegen de dijk aanliggen en proberen de beste positie te vinden. Hierbij deed zich iets opmerkelijks voor. Althans wij hebben er nog niet zo heel veel mee te maken gehad. Het gevecht voor de start om de beste positie. Op het 10 minuten sein waren wij al met de BU59 in gevecht om bij de dijk te komen. Eerst hadden we het niet zo door, maar het was al snel duidelijk dat Henk (van Halteren) ons het Spakenburgse strandje op wilde drijven. Mooie manoeuvre met als gevolg dat we een beetje te laat waren voor de ideale startplaats. Bovendien was er erg druk onder de dijk en was de UK76 met een wel hele vreemde manoeuvre bezig. De BU210 voer al over bakboord terwijl de rest van de vloot richting dijk ging stuurboord. Één keer raden wat er gebeurde. Juist, gerommel voor de start. Bovendien knalde Leo (volgens vele van ons) de start met een minuut te vroeg af, met als gevolg dat we een slechte start hadden.
Voor ons de schone taak om in het vervolg van de wedstrijd de schade te herstellen. En dat lukte heel aardig. We wisten uiteindelijk toch nog om terug te komen bij de kop van het veld en een zevende plaats te behalen. Gezien de wedstrijd een terechte positie. Maar er gebeurde meer. In mijn vorige verslag had ik het over prognoses en favorieten. Daar heb ik het niet gehad over de BU80. Nota bene één van onze zusterschepen. Zij verraste vriend en vijand. En het is ze gegund. Na een prima start konden ze het aan de wind goed volhouden en wisten keurig als derde over de finishlijn te komen. Daarmee werden ze uiteindelijk eerste. Gefeliciteerd mannen. De volgende verassing, of eigenlijk ook weer niet, mijn vrienden van de BU12. Na een prima start wisten ze scherp te blijven en uiteindelijk de BU113 met 23 seconde voor te blijven. Leuk gevecht tot op de finishlijn en beloond met een mooie derde plaats. Ik weet het zeker, het wordt weer een spannende competitie dit jaar.
{mospagebreak}
Het gaat weer beginnen. 16-4-2007
Voordat we gaan starten wil ik (en onze bemanning) een prognose doen voor het nieuwe vaarseizoen. Een nieuw seizoen dus nieuwe kansen. Hier en daar een wisseling van de wacht, wat wijzigingen in de bemanning, een nieuw zeiltje en voor sommige een nieuw vlak. Kortom, het gaat weer leuk worden. Afhankelijk van de wind (sterkte) zal menig schipper zijn positie ten opzichte van vorig jaar willen verbeteren. Tactiek en een beetje geluk zullen we allemaal nodig hebben. Ook is er elk jaar een hoop te doen m.b.t. de handicaps. Zo niet dit jaar. Stilzwijgend werden de handicaps geaccepteerd zoals ze door de DARP zeilcommissie besloten zijn. En ik vind dat goed. Niet te veel sleutelen aan zaken waar we toch nooit uitkomen. Elk weertype heeft zijn handicap. Alleen als de verhoudingen echt zoek zijn, enigszins aanpassen. Tot slot een prognose m.b.t. een aantal van onze concurrenten.
BU16, deze winter op de werf geweest en een groot deel van de huid vervangen. Met licht weer altijd erg snel.
BU101, mooi schip met een goede schipper en dito bemanning. Tactisch altijd sterk en een goede starter. Ik schat de boot weer hoog in het klassement.
BU20, altijd snel met een zeer ervaren bemanning. Zeker bij licht weer nauwelijks te kloppen. Deze winter een zeer grote verbouwing ondergaan. Toch schat ik ze in voor een top drie.
BU5, ook dit schip staat op de helling. Ervaren schipper met solide bemanning. Altijd in de top van het klassement te vinden.
BU59, de enige stalen botter met een prachtige tuigage. Het enige schip dat aan de wind met kluiver en bras kan varen. Schuwen het duel niet, maar zijn altijd fair.
BU12, afgelopen jaar was erg moeilijk. Nieuw vlak en nieuwe zeilen. Dit jaar beter voorbereid en als enige schip waar de handicap iets is bijgesteld. Ik schat ze dit jaar een stuk hoger in dan afgelopen jaar. Zeker een top 10. (succes mannen)
HN3, ook dit schip met een nieuw vlak. Altijd snel en zeker met licht weer. Ben erg benieuwd wat het dit jaar gaat worden.
BU39, mooi schip met een echter visser aan het roer. Een schipper die altijd met het schip bezig is. Vaart wisselvallig en zou beter moeten kunnen. Ik ben er van overtuigt dat ze dit jaar hoge ogen gaan gooien. Zeker als de wind een beetje wilt doorblazen een top vijf waardig.
HK10, wat mij betreft één van de grote favorieten. Een schipper die altijd bezig is het schip sneller te maken. Jonge zeer enthousiaste bemanning. Vorig jaar al menig keer voor ons geëindigd. Volgens mij zijn ze alleen maar sneller geworden.
HN11, zeer snel schip, maar dan op diep water. Vecht nog een beetje met z’n handicap. Paar nieuwe mensen aan boord. Toch gaan ze dit jaar serieus de strijd aan met de top. Zeker met veel wind een outsider.
BU113, een paar goede mensen verhuist naar de HN11, maar de kern staat. Nieuwe stuurvrouw (ja,ja een stuurvrouw) Ook wij moeten het een beetje hebben van de wind. Tevens hebben we een nieuwe bras. Doestelling is om onze positie van afgelopen jaar te verbeteren. (plek 8) Ik heb er vertrouwen in. We gaan het allemaal zien.
